Rysunki długopisem/cienkopisem + LA

Notka o tablecie byłaby pewnie już gotowa gdyby nie brak kabla od aparatu, no i trochę czasu, no i kuzynki nad uchem, a że teraz jestem zawalona pakowaniem (jutro wyjeżdżam nad morze) to dzisiaj postanowiłam zrobić coś mniej ambitnego mianowicie odpowiedzieć na pytania stworzone przez Szkicotka z Herbacianego Poddasza . W tle moje próby narysowania czegoś ambitnego cienkopisami. Generalnie próbuję znaleźć swój sposób na rysowanie, taką własną indywidualną kreskę i jak na razie mi nie wychodzi. Zapraszam do czytania odpowiedzi na pytania i oglądania rysunków.

1. Jesteś kociarą, czy raczej psiarą? Jednym i drugim jednocześnie? 

Sama nie wiem. Z początku myślałam że odpowiedź będzie jednogłośna, że kociara, ale po dłuższym namyśle doszłam do wniosku że chyba nie mogę się zdecydować. Zdradzę jednak że w przyszłości mam zamiar posiadać 2 koty.

2. Lubisz rysować i bazgrolić? 

Zdecydowanie uwielbiam. Jest to coś co mnie rozluźnia i odstresowuje. Pozwala zwalczyć problemy. Rysujmy jak najwięcej! 

3. Książka jaką ostatnio przeczytałaś?

Łza Lauren Kate. Zbieram się do recenzji, niedługo powinnam coś wykombinować.

4. Kim chciałaś zostać, gdy byłaś dzieckiem?

Panią Weterynarz i malarką chyba.. Zawsze chciałam zostać studentką ASP w Krakowie. Czy to się zalicza?

5. Ulubiony rodzaj słodyczy?

Rodzaj? Czekolada, ciasta i ciasteczka. Nie przepadam za cukierkami, pralinami i nienawidzę żelków.

6. Film na deszczowy wieczór?

Z książką byłoby łatwiej. Może.. Thor. Spotkanie z Lokim zawsze mile widziane. 

Na deszczowy wieczór polecam też Poradnik Pozytywnego Myślenia.

7. Herbata czy kawa?

Kawa Inka :) ewentualnie herbata karmelowa. I love it. Pytanie tylko czemu nigdzie jej nie ma. :(

8. Wymarzone miejsce na wakacje?

Wymarzone, jakaś miejscowość we Włoszech. Moim marzeniem jest tam pojechać.

9. Ulubiona bajka z dzieciństwa?

Tabaluga!

10. Gdybyś mogła być kimś innym, kim chciałabyś być?

Swoim przeciwieństwem.

11.  Zabawna sytuacja, która ostatnio Ci się przytrafiła?

Czy wywalenie się na rowerze jest zabawne? Albo nieustanne włażenie na różne rzeczy.

No nie wiem. Nie pamiętam.. Ooo.. Mam. Jakąś godzinę temu jak szłam po schodach moja stopa w japonce zsunęła się po 3 stopniach jak w czasie jazdy na nartach, przez co wylądowałam na tyłkiem na schodach. Tak. To wyglądało zabawnie.

 Moja pytania:
1. Kolor ścian w twoim pokoju?
2. Jak nazwałaś/nazwałabyś swojego kota?

3. Ulubiona para książkowo-filmowa.
4. Grasz w gry komputerowe? Jakie?
5. Twoje wymarzone buty?
6. Jak wyobrażasz sobie wymarzony wyjazd?
7. 3 największe wady?
8. 3 największe zalety?
9. Góry czy morze?
10. Kolor oczu?
11. Gdybyś miała własną planetę opisz ją w 5 słowach.

Nominuję:
KarinVonMonster Art z http://fallen-karin.blogspot.com/
Isztr z http://ars-amatoria-isztr.blogspot.com/
Oliwia z http://littleredcherrysmile.blogspot.com/
Shadow&Lauken z http://secretsofbooks.blogspot.com/
+ wszyscy którym spodobały się pytania i mają ochotę na nie odpowiedzieć.

Pozdrawiam

~kociepełko

Poradnik pozytywnego myślenia

Mamy wakacje. Na dworze jest piękna pogoda. Jest tak miło i optymistycznie. I nie wiem czy cały mój szczęśliwy nastrój zależy od pogody, od tego że są wakacje, a może od tej właśnie książki. Najpierw obejrzałam film, który (teraz to wiem) wcale nie oddaje książki. Tego nastroju. Film to zwykła komedia romantyczna. Bardzo miła, lekka i przyjemna. Książka jednak mówi o czymś więcej.

Opowiada o 35 letnim Pacie który trafia do "niedobrego miejsc" z powodu swojej agresywności. Dostaje zakaz zbliżania do swojej żony, ale jak się okazuje nie pamięta tych 5 lat przed "niedobrym miejscem" i dalej wierzy w "koniec rozłąki z NIki", czyli jego byłą żoną. Cały czas myśli pozytywnie, zaczyna ćwiczyć bycie miłym, poprawia kondycje fizyczną wsyzstko po to żeby być gotowym na "koniec rozłąki". Rodzina i przyjaciele próbują pomóc mu zapomnieć o Niki. Zaczyna też biegać z piękną, i tak samo zwariowaną jak on Tifany.
Książkę czyta się bardzo szybko. I jest pamiętnikiem Pata, który spisuje wszystko by opowiedzieć o tym Niki. Jest przyjemna. Optymistyczna. Pokazuje jak ważna jest wiara w swój cel. Że nie wszytko układa się w życiu tak jak tego chcemy. Ale jednak ktoś tam na górze czuwa i przynosi w nasze życie to czego potrzebujemy. Jest to bardzo mądra powieść o przyjażni, miłości, problemach rodzinnych ale i problemach ze sobą. Pokazuje też jak można się do siebie zblliżyć gdy łączą nas te same pasje, i że wtedy nie ważne jest czy właśnie wyszedłeś z psychiatryka, jesteś azjatą czy terapeutą. "Kiedy nie siedzę w fotelu jestem po prostu kibicem Orłów"
Dużą rolę w książce odgrywa futbol i to jak łączy ludzi. Z początku miałam wrażenie że nie dam rady przebrnąć przez długie opisy meczów, które były dosyć częste, ale jak się okazała Quick pisze na tyle prosto i przyjemnie że nawet te opisy czytałam z prawdziwą radością.
Książka pełna jest komizmu, sytuacyjnego i słownego. Jest bardzo humorystyczna i to chyba sprawia, że mimo tego ciężkiego tematu jest tak lekka i miła. Znajdziemy w niej dużo rozluźnienia, pozwoli się odprężyć i spojrzeć na życie z innej strony, ale zrobi to tak że nawet się nie zorientujesz.
Książka cudowna.

Pozdrawiam

kociepełko

Lody cytrynowe

Co prawda ostatnio nastąpiło ochłodzenie, ale od poniedziałku już z powrotem upały. A co jest najlepsze w taką pogodę? No oczywiście, lody! Zazwyczaj do kuchni wchodzę tylko po to by zrobić sobie kanpakę i na tym moje ambicje kulinarne się kończą, i sama nie wpadłabym na to by zrobić własnoręcznie lody. No bo jak to? Przecież zrobienie takiego deseru musi być bardzo skomplikowane. A jak się okazało nie jest. Oprócz tego że trzeba pamiętać o tym by co godzinę je przemieszać. Reszta jest bardzo prosta. A o to mój przepis:

Składniki:
1 szklanka śmietanki 30%
1/2 szklanki mleka
1/2 szklanki cukru pudru
3 cytryny

 1. Wycisnąć sok z cytryn.

2. Ubić śmietanę z cukrem.

3. Dodać mleko i sok z cytryn. Całość dokładnie wymieszać.

4. Całość przelać do plastikowego pojemnika. I mrozić przez co najmniej 5 godzin. Co godzinę przemieszać.

I gotowe! Smacznego!
Polecam też w miejsce cytryn dodać inne owoce, bez pestek np.: truskawki. Albo cynamon. 1łyżeczka cynamonu, 2 łyżeczki kakao i 1 łyżeczka cukru waniliowego. Pychota.

Pozdrawiam

kociepełko

PS.: Tablet dojdzie w środę lub czwartek. Nie mogę się doczekać.

Fanarty

Osobiście uwielbiam fanarty. Są mega inspirujące i pozwalają wyżyć się artystycznie. Najbardziej podobają mi się te inspirowane książkami, bo cudownie jest zobaczyć postać oczami innych a także podzielić się swoją wizją danego bohatera z innymi.. W tym poście mam zamiar podzielić się z wami właśnie moimi fanartami.

Elsa. Nad którą siedziałam wyjątkowo długo, jak na taki prosty szkic i którą poprawiałam milion trzysta raz. Chyba wyszła.

 

Marcelina i księżniczka balonowa z Pory na przygodę. Njagorzej wyszła okonturowana księżnizcka balonowa. Powinnam się już nauczyć, że cienkopisy mnie nie lubią.

 

Jack Frost z Strażników marzeń.

Mini Iron Man.

 

Oraz okonturowani (znowu!) Tony Stark i Pepper Pots.

 

Główni bohaterowie Dotyku Julii Tahereh Mafii. Trylogię przeczytałam jednym tchem i nawet nie wiedziałam jak opisać ją słowami. Więc serdecznie polecam.

 

Kolejna książkowa inspiracja mianowicie Patch Jev Cipriano z serii Szeptem Becci Fiztpatrick. Recenzja jej drugiej książki tutaj.

Na koniec disneyowska Pocahontas wykonana akwarelą.  Później dopiero załapałam że naszyjnik miała turkusowy. Taka jestem uważna.
Notka krótka, mało czytania ale mam nadzieję że przyjemna.

Pozdrawiam

~kociepełko

Wakacje?

Witam was po długiej przerwie. Miałam jakiś zastój w dopływie inspiracji i po prostu nie wiedziałam o czym mogłabym napisać, ale liczę że to piękne słońce wpłynie na mnie pozytywnie i obudzi mnie do tworzenia, zrobienia czegoś produktywnego.
Zaczął się lipiec więc pora na wakacje. Cztery dni temu skończyłam 2 klasę gimnazjum i dotarło do mnie, że w przyszłym roku będę musiała wybrać na jaki profil pójdę do liceum. Taka pierwsza poważna decyzja. Nie żebym wcześniej nie zastanawiała się kim chcę zostać. Ale zawsze uważałam że jest jeszcze tyle czasu. Poza tym myślałam, że jak przyjdzieco do czego to będę wiedziała i ogólnie że to będzie jakieś prostsze. W końcu było tyle czasu na myślenie, a tu się tak nagle okazało że został mi tylko rok na podjęcie decyzji. Mowa mojej wychowawczyni wcale nie pomogła "Nie chcę was straszyć, ale przyszły rok jest bardzo ważny. Musicie wziąć się do roboty. Nadrobić zaległości. To jakie będziecie mieć oceny będzie decydowało o tym czy dostaniecie się do wybranej szkoły." I tak dalej.

Jeśli chodzi o oceny to się nie boję. Nie wiem tylko co chciałabym robić kiedyś tam w przyszłości. Nie potrafię podejmować decyzji. I czemu ten wybór ma wpływać na to jak będzie wyglądać za 10 lat. Nie mam pojęcia co chcę zrobić teraz, więc jak mam myśleć tak przyszłościowo.

Chyba nie doszłam do żadnych wniosków, ale te przemyślenia były impulsem do stworzenia dwóch grafik wektorowych oraz zakupu tableta graficznego, o którym opowiem w przyszłym tygodniu, jak już do mnie dojdzie. Bo grafika to chyba coś co widzę w tej chwili chyba najwyraźniej. Nie wiem.

xoxo

Kociepełko

PS.: To dalej ja ta sama osoba tylko pod inną nazwą która mam nadzieję będzie mnie trafniej opisywać.

Le Cirque des Reves

Na samym początku powiem, że powieść jest wybitna. jej wartości są nie tylko uczuciowe lub fabularne, ale przede wszystkim literackie. Jak choćby zaczniecie czytać tę książkę nie pozwoli ona wam o sobie zapomnieć. Czytałam ją już jakiś czas temu, a nadal nie otrząsnęłam się z niej. Ciągle czuję przyjemny niepokój , stres i zaciekawienie. Snuję fantazję o mojej wizycie w cyrku. Naprawdę nie czytałam jeszcze tak dobrej książki. Książki, która tak mocno by na mnie oddziaływała. Mimo, że język jest bardzo plastyczny i obrazowy, prawdziwy kunszt literacki to książkę czyta się jak baśń. Może ze względu na magię, która cię otacza w każdym momencie.
Ale po kolei. Książka o której mówię to Cyrk Nocy Erin Morgenstern. 
Jest to opowieść o cyrku. Cyrku, niezwykłym i tajemniczym. tutaj pozwolę sobie na cytat:

"Cyrk pojawia się znikąd.

Nie poprzedzają go żadne zapowiedzi, na słupach i tablicach w mieście nie ma plakatów, w gazetach żadnej wzmianki ani reklamy. Cyrk po prostu jest, podczas gdy wczoraj go nie było.

Wznoszące się namioty są w czarno-białe paski, bez śladu złota czy szkarłatu. W ogóle wszystko jest pozbawione kolorów z wyjątkiem pobliskich drzew i trawy na okolicznych polach. Czarno-białe paski na tle szarego nieba; niezliczone namioty różnych kształtów i rozmiarów, zamknięte w bezbarwnym świecie za misternym ogrodzeniem z kutego żelaza. Nieliczne dostrzegalne z zewnątrz połacie ziemi są czarne lub białe, pomalowane, posypane lub zmienione jakąś magiczną sztuczką.

Jednak do cyrku nie wpuszcza się widzów. Jeszcze nie.

(...)

I w wywieszoną na niej czarną tabliczkę, na której białe litery składają się w napis:

Otwarcie o zmierzchu

Koniec o świcie

-Jaki cyrk jest otwarty tylko w nocy?-pytają.

Choć nikt nie zna odpowiedzi, to kiedy nadciąga zmrok przed bramą zbiera się spory tłum gapiów.

Wśród nich jesteś też Ty. Twoja ciekawość zwyciężyła, jak zwykle. Stoisz w poświacie zachodzącego słońca - owinięty wokół szyi szal osłania Cię przed chłodnym wieczornym wiatrem - i czekasz żeby na własne oczy zobaczyć ów cyrk, który otwiera się tylko po zmroku."

To taka esencja cyrku. Poza tym że cyrk ten jest rozrywką jest też areną. Toczy się na niej pojedynek dwojga magików. Ona i On walczą ze sobą w sposób subtelny. Walczą magią w sposób kreatywny tworząc kolejne namioty i przez przypadek zakochują się w sobie.

 Nie znają się, żyją obok siebie blisko złączeni obietnicą wygranej, ale są świadomi obowiązku. Nikt z cyrku nie wie co właściwie dzieje się na ich oczach. Sami nauczyciele chyba nie wiedzą.

Cyrk jest czarno-biały biel przenika i łączy się z czernią. Światło to samo robi z ciemnością, a dobro ze złem. Czytelnik jest tak omamiony i zagubiony, że nie do końca jest świadomy tego co dzieje się w cyrku jak również poza nim.

Ja osobiście czytałam zawieszona w przestrzeni. Cyrk przeniknął do moich słów, sprawił że przestałam normalnie funkcjonować. Ta książka jest niesamowita. Mogłabym wymienić wszystkie pozytywne przymiotniki, jakie znam, a i tak żaden nie oddałby nastroju tej historii.

~Agrin

Talent?

Taki mój wywód. Właściwie taka rozmowa w cztery oczy z samą sobą. Jedna z mądrzejszych. Miłego czytania.
Talent. No ja cię proszę. Ja w to nie wierzę. Ewentualnie śpiew, na to nie masz wpływu. Głos to coś czego nie można zmienić. Resztę możesz.
Wiadomo można mieć predyspozycje do czegoś, bo jednemu będzie to przychodzić łatwiej drugiemu trudniej, ale to nie jest talent. Jeśli nauka j. włoskiego sprawia mi przyjemność to czemu mam tego nie robić? Co z tego że ktoś pojmie zasadę perspektywy w mig, a mi zajmie to tygodnie, miesiące lata. Co z tego że jeden ma taką przemianę materii, drugi musi ciężko pracować by osiągnąć ten sam efekt.
Zastanów się co nazywasz talentem.

Nie powiem, pochwały są miłe, ale do cholery pytania ,,Jak to zrobiłaś?" ,,Sama, to narysowałaś?" Och no wiecie tak parę lat temu usiadłam do kartki i okazało się że umiem rysować. -,- Zdradzę wam tajemnicę - tak nie było. Ćśśś.. Możecie ludziom zrujnować życie jeśli się okaże, że tak naprawdę ciężko na to pracowałam. Że to, że nie potrafią oznacza A. nie próbowali B. zabrakło im motywacji.
Rysuję bo lubię. Nie dlatego, żebyście mnie chwalili. Nie po to, abyście czuli się gorsi, nie po to, żeby poczuć się lepszą. Rysuję bo lubię. Bo sprawia mi to przyjemność. Bo wierzę że to coś wartościowego, coś w czym mogę wyrazić siebie, coś co po prostu doceniam. Rysuję, nie dlatego, że mi to wychodzi lecz dlatego robiąc to czuję się szczęśliwa. I chcę się tym dzielić.
Parę lat temu, 3 albo 4, natrafiłam na dwa świetne blogi o rysunki fotorealistycznym. Tak mi się to spodobało, że uznałam ,,tak, to jest coś co chcę umieć". Mój cel był jasny chciałam rysować tak jak one i w 2 lata zrobiłam tak duży progres o jakim mi się nie śniło. Z perspektywy czasu nie wiem czy to była dobra decyzja, patrząc na to czego mogłam się nauczyć w tym czasie, a co teraz tak bardzo próbuję rozkminić. Ale jedno wiem. Sprawiało mi to niebotyczną frajdę. Uwalniało umysł i pozwalało cieszyć się tylko tym że żyję i oddycham. Tak jest dalej.
Talent to nie jest olśnienie : ,,Wow, jestem w tym dobra to będzie mój talent". Ogółem nie lubię pojęcia ,,talent". Bo czym to się różni od zainteresowań. Talent jest w głowie, jest w czynach i myślę że jako 4-letnia dziewczynka nijak nie różniłam się od innych. Indywidualności, talenty i predyspozycje przychodzą z wiekiem. Bo kto mógł przewidzieć że będę tak rysować. Wszyscy byliśmy tacy sami, tylko jednemu przyjemność sprawiała gra w piłkę, innym śpiew lub taniec.

,,Wow, to nie możliwe że tak rysujesz" , ,,Wow, jak to zrobiłaś?" Zastanów się. Spróbuj zapytać siebie co ty robiłeś. Co robiłeś przez te 14 lat, kiedy ja rysowałam. Grałeś na komputerze? Super. Pewnie jesteś w tym dobry. Znasz wszystkie skróty klawiszowe, umiesz stworzyć plan, który sprawia, że zawsze wygrywasz, jakie skomplikowane strategie. Musiałeś poświęcić mnóstwo czasu, by mieć taki a nie inny poziom. Powiem szczerze nie wiem jak to robisz. Prawdopodobnie z łatwością byś mnie pokonał bo się na tym nie znam. Bo w tym czasie właśnie rysowałam. Ktoś pewnie oglądał program przyrodniczy, może grałeś na instrumencie.

Dla mnie gra na jakimś instrumencie jest chyba szczytem osiągnięć. Ale skoro tak bardzo tego chciałam, dlaczego tak się nie stało? Bo wtedy nie zastanawiałam się co chcę. Robiłam to co mogłam. W mojej rodzinie nikt nie gra na instrumentach, więc nawet mi to do głowy nie przyszło. A kredki? Zawsze i wszędzie! Chciałam umieć grać a nie po prostu grać. A to spora różnica. Może brakuje mi odwagi by spróbować? Chciałabym umieć j. angielski. Ale nie umiem. I w tym momencie mogłabym zwalić winę na to że nie mam talentu do języków. Fakt, mam mniejsze predyspozycje niż np.: moja przyjaciółka. Ale to nie oznacza że nie mogłabym się nauczyć. Mogłabym gdybym chciała się uczyć,a nie po prostu umieć.
Brakuje mi motywacji, a może czasu bo dużo czytam i rysuję. I zawsze są rzeczy ważniejsze. A może sama czynność nie sprawia mi przyjemności.

Jako podsumowanie powiem wam, że w życiu potrzebne są trzy rzeczy.:

odwaga

by próbować nowych rzeczy i stawiać sobie cele

samodyscyplina

by się nie zatrzymywać

upór

by pokonywać przeciwności

Trzymajcie się ciepło

~Agrin