Przyszłość

Tak bardzo chciałabym wiedzieć, gdzie poniesie mnie los. Jaka jest moja droga i w którą stronę powinnam się wybrać. Chciałabym dostać jakiś znak od tej siły wyższej co ma ze sobą zrobić. Kim powinnam być. A może sam fakt, że jestem tu gdzie jestem znaczy że idę w dobrym kierunku. Jeśli codziennie budzę się względnie szczęśliwa to wszystko zmierza w dobrą stronę?

 

W tym roku czeka mnie pierwsza "poważna" decyzja w moim życiu. Właściwie już za jakieś 2 miesiące będę składać papiery do liceum. I naprawdę nie wiem co mam ze sobą zrobić. Poza tym mam wrażenie, że mam już wmówione przez wszystkich dookoła, jaka to jest ważna decyzja, kiedy tak naprawdę ona o niczym nie decyduje.
Slaby ludzie maja marzenia, twardzi mają cele.

 

Z tym, że ja nie mam marzeń. Naprawdę. Nie mam jakiejś wizji siebie, tego gdzie z kim i co będę robić za 3, 5 , 10 lat. Nie mam listy rzeczy które chcę zrobić w życiu. Takiej jakiejś rzeczy którą za wszelką cenę, chciałabym osiągnąć, i dzięki niej się spełnić. Mam wrażenie że wszystko jest jeszcze takie odległe, a przecież to minie jak z bicza strzelił. A ja nie jestem przygotowana do tego, co przyniesie mi życie. Choć czy można się do tego przygotować? Przyszłość i tak nas zaskoczy.
Ale spróbuję sobie wyobrazić siebie za 5 lat. Za 5 lat będę miała rocznikowo 21 lat. Będę szczęśliwa, optymistyczna i pełna pozytywnej energii, którą będę chciała dzielić się z innymi. Prawdopodobnie będę wtedy na studiach. Jakich? Nie mam pojęcia. Kompletnie. Chciałabym za 5 lat mieszkać mieszkać w Krakowie. Chociaż wiem że jest to daleko od rodzinnego miasta. Może nie aż tak. Mam nadzieję że  będę wynajmować mieszkanie z fajnymi osobami. Może  z moimi obecnymi przyjaciółkami. Myślę że będę miała kota, a jeśli nie będzie warunków to 2 szczurki. Będę dalej piła mnóstwo herbaty, dużo się uczyła, czytała, rysowała, oglądała seriale i paliła woski.
Czyli co? Nic się nie zmieni?

 

A jednak zmieni się tak wiele. Mam wrażenie, że nie podołam. Nie dam sobie rady z dorosłością, obowiązkami, odpowiedzialnością. A przede wszystkim z podejmowaniem decyzji, które zmienią moje życie. Bo ja nieszczególnie przepadam za zmianami.
Wiem jedno. Pozostanę sobą. Choć nie do końca wiem co to znaczy i kim właściwie jestem, jak mogłabym się opisać. Ale na pewno nie zrobię w życiu nic bo wypada, jedynie to co czuję. I zawsze w zgodzie z samą sobą.
Jakoś tak musiałam się gdzieś wyżalić i wyrzucić to z siebie. W tle kolejna porcja rysunków.

Pozdrawiam

~kociepelko

Jak przetrwać w szpitalu i nie zwariować

Nie mam zbytnio weny do pisania. Poprzedni tydzień spędziłam w szpitalu i nigdy nie pomyślałabym że można się tak zmęczyć leżeniem, siedzeniem i chodzeniem w kółko po oddziale. Z całego pobytu najciekawsze i o dziwo najprzyjemniejsze były badania, które jakoś urozmaicały rutynę. O tym co w szpitalach się dzieje i wszystkich nonsensach chyba nie trzeba pisać. Pytanie jak przetrwać i nie umrzeć ze znudzenia.
1. Nie zakładaj że wyjdziesz tego i tego dnia, w tym wypadku nie warto wierzyć lekarzom.
Poszłam w piątek po pierwszych badaniach, lekarz stwierdził że wystarczy obserwacja i w poniedziałek wyjdę do domu. Dwa dni jakoś przeboleję. W poniedziałek miałam mieć konsultację neurologiczną i wyjść do domu, ale kochana pani doktor się nie zjawiła. Obiecano że przyjdzie w wtorek i już wyjdę. Owszem wyszłam w czwartek bo kochana neurolog zleciła EEG i tomografię, pierwszy raz się zdarzyło że szpital bez żadnych wskazań sam zlecił dodatkowe badania.

 

2. Walcz o swoje i pilnuj lekarzy. Czyli znowu nie ufaj!
Ja jako 15-latka sama walczyć nie mogę ale gdyby nie mój tata który na izbę przyjęć mnie przywiózł, a następnie po 2-godzinnym czekaniu uprzejmie zapytał lekarkę "kiedy", dalej bym tam siedziała. Pani doktor stwierdziła równie uprzejmie "Moment. Ola, Ola.. Nie ma jej tutaj. Pielęgniarka widocznie zapomniała przynieść dokumenty, dobrze że pan zapytał."
3.Czytaj!
Muszę przyznać że przez pierwsze 3 dni, czytanie nie szło mi wcale, jednak następnie w 2 przeczytałam pół książki, którą a propos już skończyłam. (Zbieram myśli na recenzję.) To pozwala się rozluźnić i uspokoić no i umila czas.

4. Słuchaj muzyki.
Nie ważne na jakim oddziale jesteś, wszędzie są niepokojące dźwięki, warto się od nich odciąć, a nie znam lepszego sposobu.

5.Kabaret
Mnie wielce pomógł kabaret, przez te całe 5 dni naoglądałam się skeczy. Częściowo na TVP Rozrywka (telewizja na pediatrii była za darmo) częściowo przez internet.
6. Wyżyj się artystycznie.
Sama bym nie pomyślała, że w szpitalu jest tak twórcza aura. Rysowałam sporo. Więcej niż jak jestem w domu, a rysowanie to mój sprawdzony sposób na stres.

7. Ostatnia rada.
Warto mieć trochę suchego prowiantu. Ciastka ciasteczka, owoce, bardzo się w szpitalu przydają. Bo niektórych posiłków na prawdę nie sposób zjeść. W szpitalu coś albo jest bez smaku, i wtedy jeszcze da się to zjeść, albo jest tak obrzydliwe, że nie da się wcisnąć bo żołądek się buntuje. Warto wziąć ze sobą trochę soli i pieprzu, w niektórych wypadkach pomaga.
To na tyle jeśli chodzi o moje rady. Wróciłam do domu i jestem tak szczęśliwa. W końcu się mogę wyspać bo w szpitalu nijak mi to nie wychodziło.

Pozdrawiam i nikomu nie życzę

~kociepełko

Rysunki długopisem/cienkopisem + LA

Notka o tablecie byłaby pewnie już gotowa gdyby nie brak kabla od aparatu, no i trochę czasu, no i kuzynki nad uchem, a że teraz jestem zawalona pakowaniem (jutro wyjeżdżam nad morze) to dzisiaj postanowiłam zrobić coś mniej ambitnego mianowicie odpowiedzieć na pytania stworzone przez Szkicotka z Herbacianego Poddasza . W tle moje próby narysowania czegoś ambitnego cienkopisami. Generalnie próbuję znaleźć swój sposób na rysowanie, taką własną indywidualną kreskę i jak na razie mi nie wychodzi. Zapraszam do czytania odpowiedzi na pytania i oglądania rysunków.

1. Jesteś kociarą, czy raczej psiarą? Jednym i drugim jednocześnie? 

Sama nie wiem. Z początku myślałam że odpowiedź będzie jednogłośna, że kociara, ale po dłuższym namyśle doszłam do wniosku że chyba nie mogę się zdecydować. Zdradzę jednak że w przyszłości mam zamiar posiadać 2 koty.

2. Lubisz rysować i bazgrolić? 

Zdecydowanie uwielbiam. Jest to coś co mnie rozluźnia i odstresowuje. Pozwala zwalczyć problemy. Rysujmy jak najwięcej! 

3. Książka jaką ostatnio przeczytałaś?

Łza Lauren Kate. Zbieram się do recenzji, niedługo powinnam coś wykombinować.

4. Kim chciałaś zostać, gdy byłaś dzieckiem?

Panią Weterynarz i malarką chyba.. Zawsze chciałam zostać studentką ASP w Krakowie. Czy to się zalicza?

5. Ulubiony rodzaj słodyczy?

Rodzaj? Czekolada, ciasta i ciasteczka. Nie przepadam za cukierkami, pralinami i nienawidzę żelków.

6. Film na deszczowy wieczór?

Z książką byłoby łatwiej. Może.. Thor. Spotkanie z Lokim zawsze mile widziane. 

Na deszczowy wieczór polecam też Poradnik Pozytywnego Myślenia.

7. Herbata czy kawa?

Kawa Inka :) ewentualnie herbata karmelowa. I love it. Pytanie tylko czemu nigdzie jej nie ma. :(

8. Wymarzone miejsce na wakacje?

Wymarzone, jakaś miejscowość we Włoszech. Moim marzeniem jest tam pojechać.

9. Ulubiona bajka z dzieciństwa?

Tabaluga!

10. Gdybyś mogła być kimś innym, kim chciałabyś być?

Swoim przeciwieństwem.

11.  Zabawna sytuacja, która ostatnio Ci się przytrafiła?

Czy wywalenie się na rowerze jest zabawne? Albo nieustanne włażenie na różne rzeczy.

No nie wiem. Nie pamiętam.. Ooo.. Mam. Jakąś godzinę temu jak szłam po schodach moja stopa w japonce zsunęła się po 3 stopniach jak w czasie jazdy na nartach, przez co wylądowałam na tyłkiem na schodach. Tak. To wyglądało zabawnie.

 Moja pytania:
1. Kolor ścian w twoim pokoju?
2. Jak nazwałaś/nazwałabyś swojego kota?

3. Ulubiona para książkowo-filmowa.
4. Grasz w gry komputerowe? Jakie?
5. Twoje wymarzone buty?
6. Jak wyobrażasz sobie wymarzony wyjazd?
7. 3 największe wady?
8. 3 największe zalety?
9. Góry czy morze?
10. Kolor oczu?
11. Gdybyś miała własną planetę opisz ją w 5 słowach.

Nominuję:
KarinVonMonster Art z http://fallen-karin.blogspot.com/
Isztr z http://ars-amatoria-isztr.blogspot.com/
Oliwia z http://littleredcherrysmile.blogspot.com/
Shadow&Lauken z http://secretsofbooks.blogspot.com/
+ wszyscy którym spodobały się pytania i mają ochotę na nie odpowiedzieć.

Pozdrawiam

~kociepełko

Wakacje?

Witam was po długiej przerwie. Miałam jakiś zastój w dopływie inspiracji i po prostu nie wiedziałam o czym mogłabym napisać, ale liczę że to piękne słońce wpłynie na mnie pozytywnie i obudzi mnie do tworzenia, zrobienia czegoś produktywnego.
Zaczął się lipiec więc pora na wakacje. Cztery dni temu skończyłam 2 klasę gimnazjum i dotarło do mnie, że w przyszłym roku będę musiała wybrać na jaki profil pójdę do liceum. Taka pierwsza poważna decyzja. Nie żebym wcześniej nie zastanawiała się kim chcę zostać. Ale zawsze uważałam że jest jeszcze tyle czasu. Poza tym myślałam, że jak przyjdzieco do czego to będę wiedziała i ogólnie że to będzie jakieś prostsze. W końcu było tyle czasu na myślenie, a tu się tak nagle okazało że został mi tylko rok na podjęcie decyzji. Mowa mojej wychowawczyni wcale nie pomogła "Nie chcę was straszyć, ale przyszły rok jest bardzo ważny. Musicie wziąć się do roboty. Nadrobić zaległości. To jakie będziecie mieć oceny będzie decydowało o tym czy dostaniecie się do wybranej szkoły." I tak dalej.

Jeśli chodzi o oceny to się nie boję. Nie wiem tylko co chciałabym robić kiedyś tam w przyszłości. Nie potrafię podejmować decyzji. I czemu ten wybór ma wpływać na to jak będzie wyglądać za 10 lat. Nie mam pojęcia co chcę zrobić teraz, więc jak mam myśleć tak przyszłościowo.

Chyba nie doszłam do żadnych wniosków, ale te przemyślenia były impulsem do stworzenia dwóch grafik wektorowych oraz zakupu tableta graficznego, o którym opowiem w przyszłym tygodniu, jak już do mnie dojdzie. Bo grafika to chyba coś co widzę w tej chwili chyba najwyraźniej. Nie wiem.

xoxo

Kociepełko

PS.: To dalej ja ta sama osoba tylko pod inną nazwą która mam nadzieję będzie mnie trafniej opisywać.

Talent?

Taki mój wywód. Właściwie taka rozmowa w cztery oczy z samą sobą. Jedna z mądrzejszych. Miłego czytania.
Talent. No ja cię proszę. Ja w to nie wierzę. Ewentualnie śpiew, na to nie masz wpływu. Głos to coś czego nie można zmienić. Resztę możesz.
Wiadomo można mieć predyspozycje do czegoś, bo jednemu będzie to przychodzić łatwiej drugiemu trudniej, ale to nie jest talent. Jeśli nauka j. włoskiego sprawia mi przyjemność to czemu mam tego nie robić? Co z tego że ktoś pojmie zasadę perspektywy w mig, a mi zajmie to tygodnie, miesiące lata. Co z tego że jeden ma taką przemianę materii, drugi musi ciężko pracować by osiągnąć ten sam efekt.
Zastanów się co nazywasz talentem.

Nie powiem, pochwały są miłe, ale do cholery pytania ,,Jak to zrobiłaś?" ,,Sama, to narysowałaś?" Och no wiecie tak parę lat temu usiadłam do kartki i okazało się że umiem rysować. -,- Zdradzę wam tajemnicę - tak nie było. Ćśśś.. Możecie ludziom zrujnować życie jeśli się okaże, że tak naprawdę ciężko na to pracowałam. Że to, że nie potrafią oznacza A. nie próbowali B. zabrakło im motywacji.
Rysuję bo lubię. Nie dlatego, żebyście mnie chwalili. Nie po to, abyście czuli się gorsi, nie po to, żeby poczuć się lepszą. Rysuję bo lubię. Bo sprawia mi to przyjemność. Bo wierzę że to coś wartościowego, coś w czym mogę wyrazić siebie, coś co po prostu doceniam. Rysuję, nie dlatego, że mi to wychodzi lecz dlatego robiąc to czuję się szczęśliwa. I chcę się tym dzielić.
Parę lat temu, 3 albo 4, natrafiłam na dwa świetne blogi o rysunki fotorealistycznym. Tak mi się to spodobało, że uznałam ,,tak, to jest coś co chcę umieć". Mój cel był jasny chciałam rysować tak jak one i w 2 lata zrobiłam tak duży progres o jakim mi się nie śniło. Z perspektywy czasu nie wiem czy to była dobra decyzja, patrząc na to czego mogłam się nauczyć w tym czasie, a co teraz tak bardzo próbuję rozkminić. Ale jedno wiem. Sprawiało mi to niebotyczną frajdę. Uwalniało umysł i pozwalało cieszyć się tylko tym że żyję i oddycham. Tak jest dalej.
Talent to nie jest olśnienie : ,,Wow, jestem w tym dobra to będzie mój talent". Ogółem nie lubię pojęcia ,,talent". Bo czym to się różni od zainteresowań. Talent jest w głowie, jest w czynach i myślę że jako 4-letnia dziewczynka nijak nie różniłam się od innych. Indywidualności, talenty i predyspozycje przychodzą z wiekiem. Bo kto mógł przewidzieć że będę tak rysować. Wszyscy byliśmy tacy sami, tylko jednemu przyjemność sprawiała gra w piłkę, innym śpiew lub taniec.

,,Wow, to nie możliwe że tak rysujesz" , ,,Wow, jak to zrobiłaś?" Zastanów się. Spróbuj zapytać siebie co ty robiłeś. Co robiłeś przez te 14 lat, kiedy ja rysowałam. Grałeś na komputerze? Super. Pewnie jesteś w tym dobry. Znasz wszystkie skróty klawiszowe, umiesz stworzyć plan, który sprawia, że zawsze wygrywasz, jakie skomplikowane strategie. Musiałeś poświęcić mnóstwo czasu, by mieć taki a nie inny poziom. Powiem szczerze nie wiem jak to robisz. Prawdopodobnie z łatwością byś mnie pokonał bo się na tym nie znam. Bo w tym czasie właśnie rysowałam. Ktoś pewnie oglądał program przyrodniczy, może grałeś na instrumencie.

Dla mnie gra na jakimś instrumencie jest chyba szczytem osiągnięć. Ale skoro tak bardzo tego chciałam, dlaczego tak się nie stało? Bo wtedy nie zastanawiałam się co chcę. Robiłam to co mogłam. W mojej rodzinie nikt nie gra na instrumentach, więc nawet mi to do głowy nie przyszło. A kredki? Zawsze i wszędzie! Chciałam umieć grać a nie po prostu grać. A to spora różnica. Może brakuje mi odwagi by spróbować? Chciałabym umieć j. angielski. Ale nie umiem. I w tym momencie mogłabym zwalić winę na to że nie mam talentu do języków. Fakt, mam mniejsze predyspozycje niż np.: moja przyjaciółka. Ale to nie oznacza że nie mogłabym się nauczyć. Mogłabym gdybym chciała się uczyć,a nie po prostu umieć.
Brakuje mi motywacji, a może czasu bo dużo czytam i rysuję. I zawsze są rzeczy ważniejsze. A może sama czynność nie sprawia mi przyjemności.

Jako podsumowanie powiem wam, że w życiu potrzebne są trzy rzeczy.:

odwaga

by próbować nowych rzeczy i stawiać sobie cele

samodyscyplina

by się nie zatrzymywać

upór

by pokonywać przeciwności

Trzymajcie się ciepło

~Agrin

Takie tam

Dzisiaj w sumie nie planowałam notki, ale postanowiłam że skoro i tak nie mogę odkurzać (pęknięta rura, znowu...) to napiszę. Byłam na zakupach, ostatnie rzeczy do szkoły z serii "ubrania". Te zakupy to w sumie nie był mój pomysł tylko mamy miała mieć spotkanie na 12 tyle że zostało przesunięte na 15. I mama z nudów wyciągnęła mnie na zakupy. I tak miałyśmy się wybrać bo ja przecież nie mam, sory nie miałam butów. Do tego złożyło się kilka przecen i rabat z facebooka. Aż żal tych -40%.
Mama wróci o 19:00 i zacznie piec ciasta na wspomnianą wczoraj rocznicę ślubu. Jupi..
Dobra ale w końcu po wielu próbach, co ja gadam po wielu próbach nigdy nie znalazłabym butów. Moje stopy są niewymiarowalne. Wszystkie buty które kupuję są brana że tak powiem z "łapanki". Mierzenie butów to dla mnie mordęga. Nienawidzę tego. Chodzę tylko w trampkach zimą zmieniam je na kozaki a latem na japonki. I są 3 typy obuwia występujące w mojej szafie. Z sezonu wiosennego mam materiałowe buty które niech tylko popada zaraz by mi przemokły nie było rady, trzeba było kupić buty. Pierwsze podejście idealnie.

Buciki. Pikowane po bokach buty. Wygodne. W nich prawdopodobnie pójdę na rozpoczęcie roku. Na żywo są bardziej granatowe niż czarne.

Szara jesienna kurteczka jak widać w drobne paseczki. I białe groszki. Była jeszcze taka błękitna ale według mnie była okropnie kiczowata. Z początku i szara mi się nie podobała ale w gruncie rzeczy się do niej przekonałam.  Liczę na jakieś jesienne zdjęcia z udziałem tej kurteczki.

Uwielbiam koszule. W grochy paski jednolite bądź w kratkę. Już od jakiegoś czasu szukam takiej koszuli w kratę, ale żadna nie dopasowała się do mnie kolorystyką. I były dosyć drogie. Ale z rabatem cena przejdzie. A uśmiech na mojej twarzy jest ogromny.

Kolejna ciepła rzecz na zimniejsze dni. Bluza na długi rękaw z podpięciem na 3/4. Mega cieplusia i milutka na gołe ciało, ponieważ jest z  polarem pod spodem. 

Bluzka na krótki rękaw. Biała z nadrukiem i napisem. Okropnie mi się spodobała. Klatka, wolny ptak poza nią i motyle.  W dodatku ma fajną fakturę. Napis jest zamszowy przyjemny zaś kwiaty takie coś a'la skóra.

Ostatni zakup to małe lusterko w kształcie serduszka. Jużdawno chciałam takie kupić. I w końcu je zdobyłam. Cudo.

To by było na tyle. Rysunki opublikuję w tygodniu. Bo w weekend nie znajdę czasu. Pozdrawiam i życzę udanego ostatniego weekendu wakacji!

Agrin

Wakacje, wakacjami a szkoła?

Znów mnie ciut nie było ale mam nadzieję że mi wybaczycie. W domu mnie praktycznie nie było więc większość rysunków powstało przelotnie w szkicowniku. Do opublikowania czeka też kilka recenzji ale nie wiem kiedy się do tego przybiorę.
Jestem ogółem zmęczona tymi wakacjami i chciałabym mieć wakacje od wakacji. Szczególnie dlatego że nie było mnie w domu. Non stop jeździłam a pakowanie i rozpakowywanie się co 3-4 dni jest straszliwie męczące. Jak zwykle miałam ambitne plany, ale z większości jednak zrezygnowałam. I w tym roku nie z mojej winy. Moje kuzynki również mnie umęczyły ich kłótnie i brak jakiegokolwiek porozumienia doprowadzał mnie do szału. Taka naprawdę to w całym tym wariatkowie nie pomyślałam nawet o tym żeby sprawdzić kalendarz. Więc całe wakacje minęły praktycznie bez świadomości czasu. Dopiero wczoraj kuzynka uświadomiła mi że już w poniedziałek szkoła co kompletnie mnie rozbroiło. Bo w pokoju leży jeszcze z 10 książek które zaplanowałam sobie na ostatni tydzień i kilka nie skończonych projektów rysowniczych. Ta wiadomość była dla mnie grzmot z pustego nieba. Ale jak to? Że jak? Już w poniedziałek? Niby nic strasznego bo nauka nie przychodzi mi z trudem w tamtym roku czułam  nawet ekscytację z powodu nowego roku szkolnego, ale to była 1 klasa gimnazjum. Teraz czeka mnie powrót do tego co znam, a ja wcale nie chcę. Czuję dreszcze jak pomyślę o tym że znów muszę zasiąść do podręczników i zeszytów i nie mam nic do powiedzenia. Przeraża mnie to.
Dobra trochę mi lepiej.

Podoba mi się ten piórnik. Mój z poprzedniego roku był w podobnym zabawnym stylu. Tylko o innym kształcie tak zwanego "kebaba". Jednak został przez mnie trochę zdewastowany. I obiecuję sobie że nie będę już pisać po piórnikach. I jak się okazało zmywacz do paznokci świetnie zmył z niego jabłka ale wredne napisy zostały! Co to ma znaczyć!

Uwielbiam kolorowe karteczki. W tamtym roku miałam ich 4 i była to ilość wystarczająca ale takich nie znalazłam więc kupione zostały te.

Notesik był tak uroczy że musiałam go kupić. Jest to rozmiar A8 i jest mnie więcej wielkości pomarańczowej temperówki na następnym zdjęciu. Były w grochy i paski. Ale ten jest śliczny. Kosztował chyba 95 groszy. W sumie i tak nigdy nie zapisuję tych notesów ( najczęściej gubią się w otchłani mojego plecaka lub szuflady).

Nożyczki, gumka myszka klej i temperówka. Czy li nic ciekawego. Można iść spać. Jak robi to właśnie moja mama w pokoju obok. Ale ćśś.. udaje że ogląda.

Pozdrawiam i życzę miłego dnia.

Agrin