wtorek, 4 sierpnia 2015

Intuos Pen & Touch - pierwsze spojrzenie

Byłam mega podekscytowana, bo o tablecie marzyłam ponad rok i dosłownie nie mogłam się doczekać. Nie przespałam nawet całej nocy i od 7 czekałam na kuriera, który swoją drogą przyszedł dopiero o 18:00. Model który zamówiłam to Intuos Pen & Touch S firmy Wacom. Zamawiałam go ze sklepu firmowego klik. Dodatkowo otrzymałam 2 programy graficzne Art Rage Studio i Autodesk Sketchbook Expres.


Po otrzymaniu paczki i otworzeniu jej zaczęła się najtrudniejsza dla mnie część, czyli instalacja sterowników oraz oprogramowania. W instrukcji było napisane że przy Windows 8 wystarczy podpiąć tablet i on sam powinien pobrać potrzebne pliki. W rzeczywistości nie było tak łatwo i kiedy myślałam, że będę mogła już go odpalić wyskakiwały różne okienka, przez które moje słabe mało informatyczne serduszko dostawało palpitacji. Dodatkowo doszły wszystkie licencje, ale ostatecznie się udało. Ale po kolei.
Tablet graficzny to urządzenie, ułatwiające pracę z programami graficznymi, pozwala na dokładniejsze zaznaczanie, lub korekcję zdjęć. Służy również do digital paintingu czyli rysunku cyfrowego. Możemy go też używać w zamian za zwykłą myszkę.
Tablet graficzny składa się z panelu oraz piórka (rysika). W zależności od modelu różnią się rozmiarem, ilością przycisków szybkiego dostępu czułością na nacisk oraz na kąt nachylenia. Panel roboczy jest odwzorowaniem ekranu, ruch piórka zostaje przeniesiony na ekran.

Od lat prym w tej dziedzinie wiedzie firma Wacom. Mój tablet to Intuos Pen & Touch Small. Czyli najmniejszy z nich wszystkich. Posiada 1024 poziomy nacisku, czyli nie jest jakiś mocno czuły, ale pozwala na odwzorowanie naturalnego nacisku. Co mnie zaskoczyło jest bardzo lekki. Trzyma się go w ręku i ma się wrażenie że to po prostu zeszyt. (Jest dużo lżejszy od mojego obecnego szkicownika.) Jest też cieńszy niż to przewidziałam i z początku trochę się bałam że go zaraz zarysuję albo nie wiem coś odłamię, ale nie. Jest w porządku.


Jest srebrno-czarny, a obszar roboczy na tablecie wyznaczają 4 małe kropeczki, bałam się że to będzie utrudniać pracę, ale w sumie i tak patrzy się na ekran, więc nie robi to różnicy. Z przycisków szybkiego dostępu znajdujących się na górze, na razie nie korzystam, ale chyba jednak wolałabym gdyby znajdowały się po bokach, takie rozmieszczenie jak np.: w Intuos Pro jest bardziej praktyczne. Z tyłu ma 4 antypoślizgowe punkty uniemożliwiające suwanie po biurku. Na górze znajduje się niebieskie miejsce na rysik. Bałam się że nie będę się umiała przestawić się a te piórko bo zazwyczaj rysuję ołówkiem, a nawet piszę cienkim długopisem, bo grubymi jest mi nie wygodnie, ale jednak jest w porządku, albo i lepiej.


Rysik posiada 2 końcówki piszącą oraz z tyłu wymazującą oraz 2 przyciski szybkiego dostępu.
Tablet podłącza się do laptopa za pomocą kabla USB albo dokupionego modułu Wireless, pozwalającego na wyłapanie tabletu za pomocą WiFi .
Po podłączeniu tabletu do komputera trzeba pobrać sterowniki ze strony producenta. Muszę przyznać że ja nie mogłam się połapać mimo że przy Windows 8 powinny pobrać się automatycznie. Do tego modelu tableta można pobrać 2 programy - Autodesk Sketchbook Expres i Artrage 3 Studio. Na temat programów wypowiem się może kiedy indziej, na razie nie bardzo je ogarniam.



Zaczęłam od dobrego starego Gimpa, czyli programu który mam i który ogarniam, ale jak się okazało, oprócz kursora tablet nie obsługuje, ani nacisku, ani gumki z drugiej strony, ani przycisków szybkiego przełączania. W chwili obecnej udało mi się to już po ustawiać.
Z początku miałam problemy z ruszaniem rysikiem, ale idzie mi już coraz lepiej. Nie potrafię jeszcze do końca ogarnąć jak zrobić ten efekt który mam w głowie. I na razie siła nacisku jedynie przeszkadza. Ale próbuję dalej. Mam za sobą parę szkiców. Próbę narysowania portretu. Także nie jest źle. Gotowe rysunki przedstawię niebawem.
Całuski :*
~kociepełko

środa, 29 lipca 2015

Rysunki długopisem/cienkopisem + LA


Notka o tablecie byłaby pewnie już gotowa gdyby nie brak kabla od aparatu, no i trochę czasu, no i kuzynki nad uchem, a że teraz jestem zawalona pakowaniem (jutro wyjeżdżam nad morze) to dzisiaj postanowiłam zrobić coś mniej ambitnego mianowicie odpowiedzieć na pytania stworzone przez Szkicotka z Herbacianego Poddasza . W tle moje próby narysowania czegoś ambitnego cienkopisami. Generalnie próbuję znaleźć swój sposób na rysowanie, taką własną indywidualną kreskę i jak na razie mi nie wychodzi. Zapraszam do czytania odpowiedzi na pytania i oglądania rysunków.

1. Jesteś kociarą, czy raczej psiarą? Jednym i drugim jednocześnie? 
Sama nie wiem. Z początku myślałam że odpowiedź będzie jednogłośna, że kociara, ale po dłuższym namyśle doszłam do wniosku że chyba nie mogę się zdecydować. Zdradzę jednak że w przyszłości mam zamiar posiadać 2 koty.
2. Lubisz rysować i bazgrolić? 
Zdecydowanie uwielbiam. Jest to coś co mnie rozluźnia i odstresowuje. Pozwala zwalczyć problemy. Rysujmy jak najwięcej! 

3. Książka jaką ostatnio przeczytałaś?
Łza Lauren Kate. Zbieram się do recenzji, niedługo powinnam coś wykombinować.
4. Kim chciałaś zostać, gdy byłaś dzieckiem?
Panią Weterynarz i malarką chyba.. Zawsze chciałam zostać studentką ASP w Krakowie. Czy to się zalicza?
5. Ulubiony rodzaj słodyczy?
Rodzaj? Czekolada, ciasta i ciasteczka. Nie przepadam za cukierkami, pralinami i nienawidzę żelków.
6. Film na deszczowy wieczór?
Z książką byłoby łatwiej. Może.. Thor. Spotkanie z Lokim zawsze mile widziane. 
Na deszczowy wieczór polecam też Poradnik Pozytywnego Myślenia.
7. Herbata czy kawa?
Kawa Inka :) ewentualnie herbata karmelowa. I love it. Pytanie tylko czemu nigdzie jej nie ma. :(
8. Wymarzone miejsce na wakacje?
Wymarzone, jakaś miejscowość we Włoszech. Moim marzeniem jest tam pojechać.
9. Ulubiona bajka z dzieciństwa?
Tabaluga!
10. Gdybyś mogła być kimś innym, kim chciałabyś być?
Swoim przeciwieństwem.
11.  Zabawna sytuacja, która ostatnio Ci się przytrafiła?
Czy wywalenie się na rowerze jest zabawne? Albo nieustanne włażenie na różne rzeczy.
No nie wiem. Nie pamiętam.. Ooo.. Mam. Jakąś godzinę temu jak szłam po schodach moja stopa w japonce zsunęła się po 3 stopniach jak w czasie jazdy na nartach, przez co wylądowałam na tyłkiem na schodach. Tak. To wyglądało zabawnie.

 Moja pytania:
1. Kolor ścian w twoim pokoju?
2. Jak nazwałaś/nazwałabyś swojego kota?


3. Ulubiona para książkowo-filmowa.
4. Grasz w gry komputerowe? Jakie?
5. Twoje wymarzone buty?
6. Jak wyobrażasz sobie wymarzony wyjazd?
7. 3 największe wady?
8. 3 największe zalety?
9. Góry czy morze?
10. Kolor oczu?
11. Gdybyś miała własną planetę opisz ją w 5 słowach.



Nominuję:
KarinVonMonster Art z http://fallen-karin.blogspot.com/
Isztr z http://ars-amatoria-isztr.blogspot.com/
Oliwia z http://littleredcherrysmile.blogspot.com/
Shadow&Lauken z http://secretsofbooks.blogspot.com/
+ wszyscy którym spodobały się pytania i mają ochotę na nie odpowiedzieć.

Pozdrawiam
~kociepełko

czwartek, 23 lipca 2015

Poradnik pozytywnego myślenia



Mamy wakacje. Na dworze jest piękna pogoda. Jest tak miło i optymistycznie. I nie wiem czy cały mój szczęśliwy nastrój zależy od pogody, od tego że są wakacje, a może od tej właśnie książki. Najpierw obejrzałam film, który (teraz to wiem) wcale nie oddaje książki. Tego nastroju. Film to zwykła komedia romantyczna. Bardzo miła, lekka i przyjemna. Książka jednak mówi o czymś więcej.

Opowiada o 35 letnim Pacie który trafia do "niedobrego miejsc" z powodu swojej agresywności. Dostaje zakaz zbliżania do swojej żony, ale jak się okazuje nie pamięta tych 5 lat przed "niedobrym miejscem" i dalej wierzy w "koniec rozłąki z NIki", czyli jego byłą żoną. Cały czas myśli pozytywnie, zaczyna ćwiczyć bycie miłym, poprawia kondycje fizyczną wsyzstko po to żeby być gotowym na "koniec rozłąki". Rodzina i przyjaciele próbują pomóc mu zapomnieć o Niki. Zaczyna też biegać z piękną, i tak samo zwariowaną jak on Tifany.
Książkę czyta się bardzo szybko. I jest pamiętnikiem Pata, który spisuje wszystko by opowiedzieć o tym Niki. Jest przyjemna. Optymistyczna. Pokazuje jak ważna jest wiara w swój cel. Że nie wszytko układa się w życiu tak jak tego chcemy. Ale jednak ktoś tam na górze czuwa i przynosi w nasze życie to czego potrzebujemy. Jest to bardzo mądra powieść o przyjażni, miłości, problemach rodzinnych ale i problemach ze sobą. Pokazuje też jak można się do siebie zblliżyć gdy łączą nas te same pasje, i że wtedy nie ważne jest czy właśnie wyszedłeś z psychiatryka, jesteś azjatą czy terapeutą. "Kiedy nie siedzę w fotelu jestem po prostu kibicem Orłów"
Dużą rolę w książce odgrywa futbol i to jak łączy ludzi. Z początku miałam wrażenie że nie dam rady przebrnąć przez długie opisy meczów, które były dosyć częste, ale jak się okazała Quick pisze na tyle prosto i przyjemnie że nawet te opisy czytałam z prawdziwą radością.
Książka pełna jest komizmu, sytuacyjnego i słownego. Jest bardzo humorystyczna i to chyba sprawia, że mimo tego ciężkiego tematu jest tak lekka i miła. Znajdziemy w niej dużo rozluźnienia, pozwoli się odprężyć i spojrzeć na życie z innej strony, ale zrobi to tak że nawet się nie zorientujesz.
Książka cudowna.
Pozdrawiam
kociepełko


sobota, 11 lipca 2015

Lody cytrynowe


Co prawda ostatnio nastąpiło ochłodzenie, ale od poniedziałku już z powrotem upały. A co jest najlepsze w taką pogodę? No oczywiście, lody! Zazwyczaj do kuchni wchodzę tylko po to by zrobić sobie kanpakę i na tym moje ambicje kulinarne się kończą, i sama nie wpadłabym na to by zrobić własnoręcznie lody. No bo jak to? Przecież zrobienie takiego deseru musi być bardzo skomplikowane. A jak się okazało nie jest. Oprócz tego że trzeba pamiętać o tym by co godzinę je przemieszać. Reszta jest bardzo prosta. A o to mój przepis:


Składniki:
1 szklanka śmietanki 30%
1/2 szklanki mleka
1/2 szklanki cukru pudru
3 cytryny


 1. Wycisnąć sok z cytryn.


2. Ubić śmietanę z cukrem.


3. Dodać mleko i sok z cytryn. Całość dokładnie wymieszać.


4. Całość przelać do plastikowego pojemnika. I mrozić przez co najmniej 5 godzin. Co godzinę przemieszać.


I gotowe! Smacznego!
Polecam też w miejsce cytryn dodać inne owoce, bez pestek np.: truskawki. Albo cynamon. 1łyżeczka cynamonu, 2 łyżeczki kakao i 1 łyżeczka cukru waniliowego. Pychota.

Pozdrawiam
kociepełko

PS.: Tablet dojdzie w środę lub czwartek. Nie mogę się doczekać.

poniedziałek, 6 lipca 2015

Fanarty

Osobiście uwielbiam fanarty. Są mega inspirujące i pozwalają wyżyć się artystycznie. Najbardziej podobają mi się te inspirowane książkami, bo cudownie jest zobaczyć postać oczami innych a także podzielić się swoją wizją danego bohatera z innymi.. W tym poście mam zamiar podzielić się z wami właśnie moimi fanartami.



Elsa. Nad którą siedziałam wyjątkowo długo, jak na taki prosty szkic i którą poprawiałam milion trzysta raz. Chyba wyszła.




 

Marcelina i księżniczka balonowa z Pory na przygodę. Njagorzej wyszła okonturowana księżnizcka balonowa. Powinnam się już nauczyć, że cienkopisy mnie nie lubią.


Jack Frost z Strażników marzeń.



Mini Iron Man.


Oraz okonturowani (znowu!) Tony Stark i Pepper Pots.



Główni bohaterowie Dotyku Julii Tahereh Mafii. Trylogię przeczytałam jednym tchem i nawet nie wiedziałam jak opisać ją słowami. Więc serdecznie polecam.


Kolejna książkowa inspiracja mianowicie Patch Jev Cipriano z serii Szeptem Becci Fiztpatrick. Recenzja jej drugiej książki tutaj.


Na koniec disneyowska Pocahontas wykonana akwarelą.  Później dopiero załapałam że naszyjnik miała turkusowy. Taka jestem uważna.
Notka krótka, mało czytania ale mam nadzieję że przyjemna.
Pozdrawiam
~kociepełko


poniedziałek, 29 czerwca 2015

Wakacje?

Witam was po długiej przerwie. Miałam jakiś zastój w dopływie inspiracji i po prostu nie wiedziałam o czym mogłabym napisać, ale liczę że to piękne słońce wpłynie na mnie pozytywnie i obudzi mnie do tworzenia, zrobienia czegoś produktywnego.
Zaczął się lipiec więc pora na wakacje. Cztery dni temu skończyłam 2 klasę gimnazjum i dotarło do mnie, że w przyszłym roku będę musiała wybrać na jaki profil pójdę do liceum. Taka pierwsza poważna decyzja. Nie żebym wcześniej nie zastanawiała się kim chcę zostać. Ale zawsze uważałam że jest jeszcze tyle czasu. Poza tym myślałam, że jak przyjdzieco do czego to będę wiedziała i ogólnie że to będzie jakieś prostsze. W końcu było tyle czasu na myślenie, a tu się tak nagle okazało że został mi tylko rok na podjęcie decyzji. Mowa mojej wychowawczyni wcale nie pomogła "Nie chcę was straszyć, ale przyszły rok jest bardzo ważny. Musicie wziąć się do roboty. Nadrobić zaległości. To jakie będziecie mieć oceny będzie decydowało o tym czy dostaniecie się do wybranej szkoły." I tak dalej.

Jeśli chodzi o oceny to się nie boję. Nie wiem tylko co chciałabym robić kiedyś tam w przyszłości. Nie potrafię podejmować decyzji. I czemu ten wybór ma wpływać na to jak będzie wyglądać za 10 lat. Nie mam pojęcia co chcę zrobić teraz, więc jak mam myśleć tak przyszłościowo.

Chyba nie doszłam do żadnych wniosków, ale te przemyślenia były impulsem do stworzenia dwóch grafik wektorowych oraz zakupu tableta graficznego, o którym opowiem w przyszłym tygodniu, jak już do mnie dojdzie. Bo grafika to chyba coś co widzę w tej chwili chyba najwyraźniej. Nie wiem.
xoxo
Kociepełko

PS.: To dalej ja ta sama osoba tylko pod inną nazwą która mam nadzieję będzie mnie trafniej opisywać.

niedziela, 26 kwietnia 2015

Le Cirque des Reves

Na samym początku powiem, że powieść jest wybitna. jej wartości są nie tylko uczuciowe lub fabularne, ale przede wszystkim literackie. Jak choćby zaczniecie czytać tę książkę nie pozwoli ona wam o sobie zapomnieć. Czytałam ją już jakiś czas temu, a nadal nie otrząsnęłam się z niej. Ciągle czuję przyjemny niepokój , stres i zaciekawienie. Snuję fantazję o mojej wizycie w cyrku. Naprawdę nie czytałam jeszcze tak dobrej książki. Książki, która tak mocno by na mnie oddziaływała. Mimo, że język jest bardzo plastyczny i obrazowy, prawdziwy kunszt literacki to książkę czyta się jak baśń. Może ze względu na magię, która cię otacza w każdym momencie.
Ale po kolei. Książka o której mówię to Cyrk Nocy Erin Morgenstern. 
Jest to opowieść o cyrku. Cyrku, niezwykłym i tajemniczym. tutaj pozwolę sobie na cytat:

"Cyrk pojawia się znikąd.
Nie poprzedzają go żadne zapowiedzi, na słupach i tablicach w mieście nie ma plakatów, w gazetach żadnej wzmianki ani reklamy. Cyrk po prostu jest, podczas gdy wczoraj go nie było.
Wznoszące się namioty są w czarno-białe paski, bez śladu złota czy szkarłatu. W ogóle wszystko jest pozbawione kolorów z wyjątkiem pobliskich drzew i trawy na okolicznych polach. Czarno-białe paski na tle szarego nieba; niezliczone namioty różnych kształtów i rozmiarów, zamknięte w bezbarwnym świecie za misternym ogrodzeniem z kutego żelaza. Nieliczne dostrzegalne z zewnątrz połacie ziemi są czarne lub białe, pomalowane, posypane lub zmienione jakąś magiczną sztuczką.
Jednak do cyrku nie wpuszcza się widzów. Jeszcze nie.
(...)
I w wywieszoną na niej czarną tabliczkę, na której białe litery składają się w napis:
Otwarcie o zmierzchu
Koniec o świcie
-Jaki cyrk jest otwarty tylko w nocy?-pytają.
Choć nikt nie zna odpowiedzi, to kiedy nadciąga zmrok przed bramą zbiera się spory tłum gapiów.
Wśród nich jesteś też Ty. Twoja ciekawość zwyciężyła, jak zwykle. Stoisz w poświacie zachodzącego słońca - owinięty wokół szyi szal osłania Cię przed chłodnym wieczornym wiatrem - i czekasz żeby na własne oczy zobaczyć ów cyrk, który otwiera się tylko po zmroku."

To taka esencja cyrku. Poza tym że cyrk ten jest rozrywką jest też areną. Toczy się na niej pojedynek dwojga magików. Ona i On walczą ze sobą w sposób subtelny. Walczą magią w sposób kreatywny tworząc kolejne namioty i przez przypadek zakochują się w sobie.
 Nie znają się, żyją obok siebie blisko złączeni obietnicą wygranej, ale są świadomi obowiązku. Nikt z cyrku nie wie co właściwie dzieje się na ich oczach. Sami nauczyciele chyba nie wiedzą.
Cyrk jest czarno-biały biel przenika i łączy się z czernią. Światło to samo robi z ciemnością, a dobro ze złem. Czytelnik jest tak omamiony i zagubiony, że nie do końca jest świadomy tego co dzieje się w cyrku jak również poza nim.
Ja osobiście czytałam zawieszona w przestrzeni. Cyrk przeniknął do moich słów, sprawił że przestałam normalnie funkcjonować. Ta książka jest niesamowita. Mogłabym wymienić wszystkie pozytywne przymiotniki, jakie znam, a i tak żaden nie oddałby nastroju tej historii.
~Agrin