Le vacanze cominciano!

Ciau belle, belli!
Hmmm... Jestem. Żyję. Nie umarłam i nie zaginęłam. Znaczy po części zaginęłam i zniknęłam stąd oczywiście. Ile mnie tu nie było? Ponad miesiąc. Może powinnam się usprawiedliwić. No bo zrobiłam to chyba z jakiegoś powodu? Hmmm... Nie wiem jak. Mogłabym wymigać się szkołą ale wszyscy wiecie że gdybym chciała to znalazłabym czas by tu napisać. Mogłabym wymyśleć jakąś nie stworzoną historię albo skłamać. Ale po co?
No cóż. Jestem chaotyczna i nieuporządkowana. Nie będę temu zaprzeczać. Nie będę niczego obiecywać, po prostu się postaram.
Więc tak. Garść informacji.

Irene Adler

Więcej niż Kobieta

Katnis Everdeen
Strasznie nie podobna ale cóż
Majowy obrazek, dany przyjaciółce na urodziny

Nigdzie nie wyjeżdżam. No może nie licząc jakichś 2-3 tyg. u dziadków z szalonym kuzynostwem. Muszę przyznać że o dziwo bardzo się z tego cieszę. W końcu wiem jaki sens ma łapanie tych durnych chwil.
To po pierwsze. Po drugie. Chyba zmienię nazwę bloga i jego wygląd a jeśli sama sobie nie poradzę to poszukam jakiejś szabloniarni.
Po trzecie zakochałam się. Nie myślcie sobie jednak nie wiadomo co. Zakochałam się we Włoszech. W kraju, architekturze, sztuce, historii i muzyce. Przez ostatnie 2 tyg. poświęciłam intensywnej nauce j. włoskiego. Stąd tytuł. Pod warunkiem że dobrze go tłumaczę. Wakacje się zaczynają! Czeka mnie jeszcze dużo pracy, ale sobie poradzę. Zastanawiałam się też czy nie pisać takiego jakby bloga o moich potyczkach z językiem włoskim. Ale sama nie wiem. mogłaby to być taka dodatkowa motywacja. Ale jeszcze nie wiem. Może kogoś bym zainteresowała albo ktoś kto zna ten język by mnie poprawił? Co sądzicie?
Chciałam was jeszcze zaprosić w wolnej chwili na mojego starego bloga. klik. Jest tam trochę postów więc w zastojach mojej marnej systematyczności zapraszam.
Życzę udanych wakacji i mam nadzieję że będą twórcze.

Pozdrawiam ~

Saluto~

Agrin

Rzogrzewająca Maseczka

Ostatnio było coś dla duszy, więc dzisiaj dla odmiany coś dla ciała. Opiszę wam kosmetyk mianowicie maseczkę rozgrzewającą, której miałam ostatnio okazję używać. Przyznam że nie znam się na tym, nie wiem co powinnam osiągnąć taką maseczką jakiego efektu się spodziewać, bo w tym temacie jestem kompletnie zielona. Napiszę to wam tak jak umiem.

Firma i nazwa maseczki:  Montagne Jeunnese Maseczka Samorozgrzewająca z glinki czerwonej - Głębokie oczyszczenie porów

Opakowanie:
Jest kolorowe, żywe i można szczerze powiedzieć, że przyciąga uwagę. Otwieranie jej nie sprawiło mi dużej trudności po dokładnym obejrzeniu znalazłam jednak róg ze strzałką, pokazującą jak otworzyć saszetkę.

Konsystencja:
]Była delikatna, jeśli można tak powiedzieć. Nie jest gęsta, płynna ale z twarzy nie spływa. Ja co prawda byłam cała popaćkana ale możliwe że zależało to od mojego znikomego doświadczenia.

Zapach:
Z początku nic nie poczułam możliwe że to dlatego że byłam zbyt zafascynowana tym przyjemnym ciepełkiem. Jednak później poczułam delikatną orzeźwiającą nutę, trochę... malinową.

Działanie:

Zależy co przyjmiemy za swoje kryteria. Przyjemność i relaks zapewnione. Na palcach maseczka nie grzała dopiero bo nałożeniu na twarz się rozgrzewała. Było to przyjemne uczucie, takie miłe ciepełko. Nie wiedziałam czego się spodziewać, więc byłam mile zaskoczona. Było to tak przyjemne że nie chciało się jej nakładać dalej, dlatego może położyłam za cienką warstwę. Niestety ciepełko trwało tylko chwilę i twarz szybko się do tego przyzwyczaiła . Maseczką też nie można się długo nacieszyć bo pisze tylko 5 minut. Ja z braku zegarka pewnie to przekroczyłam. Ale no cóż.. Czy działa na wągry tak jak pisze na opakowaniu. Myślę że nie dużej drastycznej zmiany, krostki na moim noski tylko lekko zbladły. Maseczka nie wysycha cięgle jest kleista no może gęściejsza, Skóra jest wygładzona, miękka i elastyczna. Miło naciągnięta. Mam w zwyczaju oblizywać usta. Więc mogę wam powiedzieć że jest słodka.
Zostało mi sporo. Może nawet na jeszcze 2 razy. Nie nakładałam jej na szyję. Ale myślę że grubszą warstwą spokojnie na 2. Używamy jej raz na 2 tygodnie i przy regularnym stosowaniu mogłaby być skuteczna.
W internecie cena waha
się od 5-7 zł. Za opakowanie. Ja swoją kupiłam za 3,99 w drogerii Natura.

To by było na tyle. Wesołej majówki. 

I do napisania

Agrin

Moja Smutna historia

Od lat widziałam to było wysokie i piękne. Uwielbiałam patrzeć jak tańczyło. Wiatr rozwiewał moje włosy, a ja wiedziałam że to minie. Ale nie mijało. Ono tańczyło dalej. Nie miało imienia, bo po co skoro nikt go nie wołał. Nikt oprócz mnie. Ale kim jestem by nadawać komuś imię. Więc nie miało imienia, było ono, było to... był on. Wysokie na dziesięć metrów to ono i wąskie, piękne. Kiwało się wśród muzyki granej przez wiatr. Czasami słyszałam jak się śmieje, wiedziałam że to wiatr go gilgotał. Jego śmiech był cichy, niezauważalny i głęboki. Chciałam zatopić się w jego puszystym okryciu.
Najbardziej kochałam je zimą. Kiedy było nagie i takie szczupłe. Na jego cieniutkich rączkach zalegał śnieg. Ono spało. Było olbrzymie, ale wydawało się takie bezbronne.
Widziałam ludzi którzy niszczyli mu ręce. Wiązali jego braci i zabierali. Widziałam też ludzi którzy jak ja kochali. Stawali wtedy wokół, i ich nie wpuszczali, tych złych, wrednych ludzi. Nie... Mnie nie wolno tak mówić. Nie mogę ich oceniać bo niby kim jestem?
Kochałam go. Ale nie mogłam podejść. Nie mogłam. To było przykre, ale go widziałam. Tańczyłam razem z nim. . Kiedyś widziałam dziewczynkę, która do niego podeszła. Bałam się że znów będzie go bolało, że znów usłyszę niemy krzyk. Ale usłyszałam westchnienie ulgi. Moje westchnienie.Ona go przytuliła.
Za moimi plecami pojawiali się nowi. Byli młodzi i niedoświadczeni. Rosły jak żołnierze równiutko i szybko. A on został sam.
I w końcu przyszli. Związali go. I położyli. Obłamali ręce. I zabrali. Serce mi pękło. Umierałam z tęsknoty. Przestałam patrzeć i przestałam czuć. Nikt nie stanął w jego obronie. Gdzie byli wtedy ci dobrzy ludzie. Dlaczego. Pytałam się dlaczego.
Żyłam długo. Nie wiem jak długo. Ale pewnej nocy była okropna ulewa. Deszcz miło spływał po mojej skórze. Aż w końcu zobaczyłam błysk. Jasny błysk. Poczułam palenie z boku mojego ciała. A potem odpadła połowa mojego ciała. Zaczęłam się chybotać. Ale nie spadłam. Oparłam się o coś. I zobaczyłam jego brązowe oczy. On mnie trzymał. Potem rośliśmy razem trzymając się za ręce, ale znów przyszli ludzie.
Chcieli mnie zabrać, ale on mnie trzymał w swoich ramionach. Ludzie są jednak uparci. Zabrali nas oboje.
Moje ciało przeszył ból. Ból jeszcze gorszy niż ten tamtej nocy gdy opadłam. Jednocześnie widziałam jego. I jego ból ukryty w brązowych oczach. I zabrali nas. Położyli na ziemi i połamali ręce, a potem odarli z zielonych szat, jakie nosiliśmy.
To moja smutna historia.
Historia  drzewa wypisana na liściach.

Chciałabym was zostawić tylko z tym. Takie coś do przemyślenia. Co ja tu mam więcej napisać? 

Do napisania

Agrin

Info

Chciałam przeprosić za nieobecność. I prawdopodobnie jeszcze chociaż z tydzień mnie tu nie będzie. Miałam pomysł na notkę. Temat był miły i odprężający ale że te głupie ustrojstwo (komputer) znów się zacinało nastrój odpłynął a notka prysła. Potem trafiłam do szpitala, wypadek na w-f. No i mam oszczędzać nogę. Nie będę przynudzać. Skończyło się bez komplikacji. Jeszcze za tydzień. Tylko zdjęcie szwów. Ale noga pobolewa. A to wszystko tylko od jednego drutu. Do tego siniak na całe udo lewej nogi i opuchlizna i otarcie na prawej. Więc trochę leże. Nigdzie nie chodzę więc niby o czym mam pisać. Od tamtego pomysłu 21 marca, raz siedziałam na kompie a potem już nie było jak. Słodkie jak tylko się ogarnę to pokaże wam moje nowe rzeczy w których nie mam nawet gdzie chodzić. Zwłaszcza zielony płaszczyk. Znowu muszę trochę po nadrabiać więc brak czasu na takie sobie myślenie. A na razie was zostawiam i może w końcu zacznę coś robić na razie gapię się w ten ekran. Interesujące zajęcie prawda.
Kończę bo noga zaczyna boleć ciao.

Ciao

Agrin

Bądź sobą przez 365 dni w roku

Zanim jeszcze przejdę do tematu, to chciałam was przeprosić że mnie nie było. Notka była już gotowa, ale potem komputer coś nie chciał działać, w tym tygodniu umarła moja babcia i po prostu nie znalazłam czasu. Teraz mam chwilę oddechu, ale też tylko chwilę, bo w przyszłym tygodniu mam 6 sprawdzianów. Generalnie mam najlepszego nastroju, na szczęście notkę już napisałam więc nie będzie żadnego użalania się nad sobą. Już koniec. Spokój.

Autorką książki jest Demi Lovato. Co ja mogę o niej powiedzieć. Nigdy jakoś bardziej się nią nie interesowałam. Oczywiście z gazet, z internetowych portali co nieco wiem. Wiem że było jej trudno, że miała depresję, że się leczyła. Było jej trudno i za to ją cenię. Znalazła silę i odwagę by o tym opowiedzieć, a teraz jest wzorem dla wielu młodych ludzi.

Okładka przedstawia ją samą. Zdjęcie jest bardzo ładne, myślę że wyszła wyjątkowo ładni. Podoba mi się to że jest jakby za mgło. Za zasłoną swoich cierpień. Tytuł jest interesujący i myślę że przyciąga uwagę.

Przez 365 dni w roku, możemy się domyślać że będzie podział na dni. Czcionka jest bardzo ładna a ptaki są  motywem graficznym który pojawia się również na kolejnych stronach.

Na skrzydełkach mamy opinie polskich fanek o Demi.

Słowo wstępu od Katie Couric oraz od Demi.

Jedna strona - jedne dzień. Na każdy przypada cytat motywujący na cały dzień. Notka od Demi, co wniosła ta myśl w jej życie oraz cel do osiągnięcia. Niektóre cytaty interpretuję inaczej niż Demi, ale myślę że o to chodzi. Trzeba te myśli i zadania dostosowywać do siebie i sytuacji w której się znajdujemy. Uważam ją za osobę mądrą i nad wiek dojrzała, która z pewnym dystansem podchodzi do niektórych spraw. Cele i to co piszę koryguję pod samą siebie, pod to co czuję i to co myślę. W końcu każdy człowiek jest inny. 

Wyjątkowo spodobała mi się tolerancja ukazana we wstępie. ,,Bez względu na twój wiek, twoje pochodzenie twoją rasę i religię, ważne jest by mieć wyższą siłę, coś większego od siebie, ku czemu można się zwrócić z prośbą o pocieszenie. Dla mnie jest to Bóg, ale dla ciebie może to być cokolwiek innego w co wierzysz." Ja również powierzam swoje życie Bogu, nie jestem idealną katoliczką, ale wierzę i kocham. Ostatnio coraz częściej mówię o sobie, że wszystko co złe pochodzi od Boga i jest po to bym zmądrzała, dojrzała i uwierzyła.

Książka jest pięknie wykonana. I myślę , że każdemu przydaje się taki cień otuchy. Przy którymś dniu było coś takiego że teraz kiedy czytasz tę książkę jestem  przy tobie. Ale nie mogłam już potem tego znaleźć

To by było na tyle.

Do napisania

Agrin

.

Złodziejka książek

Złodziejka książek

Markus Zusak

 

Okładka podoba mi się w swojej prostocie. Nie ma na niej za dużo jest piękna i elegancka i już sama twarda okładka mówi o dbałość szczegółów w środku.

   

Książka jest podzielona na 10 części, nie wliczając prologu i epilogu. Każda część zaczyna się taką stroną tytułową. A wymienienie postaci jest naprawdę ciekawym pomysłem, zwłaszcza zważając na to że nazwy są bardzo ładne i poetyckie ,,martwe listy, urodziny Hitlera i książka z ognia."

Myślę że ostatnim zdaniem wprowadziłam was w temat. Za chwilę go rozwinę.

Podobają mi się również te drobne uwagi, listy i wypisy które się pojawiają. ,,Czy to was niepokoi?''

JA zanim sięgnę po książkę muszę ją przekartkować. Przeczytać kilka zdań. Po prostu sprawdzić. To często zaważa nad tym czy ją przeczytam czy też nie. Więc w moich recenzjach postanowiłam i wam pozwolić ją tak jakby przekartkować.

O to co spotkamy mniej więcej w środku książki. Takie miłe rysunki. Ale nie powiem wam czego dotyczą. Musicie to sprawdzić sami.

Ot kolejny rysunek. Przejdę teraz do treści. Na tylej okładce mamy kilka wypowiedzi między innymi tą 

,, Trudny temat Markus Zusak czyni znośnymi w podobny sposób jak Kurt Vonnegut w Rzeźni nr 5 - stosując mroczny humor, który daje ukojenie."

Rzeźni może nie czytałam, ale muszę się zgodzić. Język którym się posługuje w śmieszny sposób potrafi uwolnić od złych myśli, zdecydowanie daje ukojenie. Uspokaja i uświadamia że nasze życie nie ważne jakby było złe zawsze będzie 1000 razy lepsze niż życie złodziejki książek, 12-letniej dziewczynki, która na koniec znajduje się sama w gruzach zawalonego domu. W gruzach swojego miasta.

Markus Zusak Ukazuje nam świat II wojny światowej w sposób piękny i wzruszający. Nie opiera się na  historii, tylko stwarza unikalne romantyczne realia. Opowiada o prawdziwej przyjaźni i miłości, nie zależnie od okoliczności. Główną i tytułową bohaterką jest Liesel Meminger. Jej matka wysyła ją do rodziny zastępczej, bo wie że nie długo czeka ją taki sam los jak ojca Liesel - komunisty. W czasie drogi pociągiem traci brata, na pogrzebie kradnie swoją pierwszą książkę. Jeśli chodzi o rodzinę do której trafia, można powiedzieć, że  ma szczęście. Hubermanowie to dobrzy ludzie. Jednak w czasach władzy Hitlera czy dobro można nazwać szczęściem? Gdy dodamy do tego że historia nowego ojca Liesel wiąże się z pewną rodziną żydów, zawiąże nam się akcja.

Narratorem akcji jest śmierć która ciekawie manipuluje czasem akcji. Co jakiś czas wracamy do wspomnień Hansa Hubermana na froncie a jednocześnie pokazując nam przyszłość.

Książka mówi o Liesel i jej drodze do dorosłości. Ukazuje żal i smutek tamtych czasów, a jednocześnie miłość i szczęście. Ukazuje nam się również poboczny wątek szczenięcej miłości, do której Liesel i Rudy Steiner nie zdążyli dojrzeć. Opowieść jest bardzo wzruszająca, a język bardzo ładny. Książka ukazuje wartość książek, wartość słów. Pokazuje jaką władze zdobył Hitler i jak to osiągnął. Książkę czyta się bardzo płynnie.

Mam nadzieję że was zachęciłam bo nie ma nic piękniejszego

 niż książki, które wyciskają łzy z oczu.

Agrin

Za murem dziki świat

Po zrobieniu sobie kawki zbożowej usiadłam przed biurkiem w planach miałam rozpoczęcie nowego opowiadania, jednak moją uwagę przykuła kawa i kartka papieru, która leżała na biurku. Moje pędzle zawsze wiszą sobie na tablicy korkowej także sięgnęłam po nie. Okazało się jednak, że kawa ma za jasny odcień próbowałam później ciemną kawą ale nic dobrego z tego nie powstało. Zajęłam się więc czytaniem lektury bo pomysł pisania już mi zbrzydł. Zajęłam się książką, która leżała na biurku. Wręcz sama wpadła mi w ręce. Nie mogłam się jednak skupić. Kartka i pędzel wciąż tam leżały. I czekały kartkę już przykleiłam do podłoża więc wystarczyło tylko iść po wodę. Farby o dziwo też leżały na wierzchu.

W końcu książka pt. Buba wylądowała na łóżku wśród innych klamotów, a ja w spokoju zajęłam się kartką. W głowie już od kilku dni przewija mi się wielkie zamczysko ogromnym murem dokoła. Królujące nad wioską u podnóża gór. Postanowiłam skupić się na murze. I ukazać wioskę z góry. Zainspirowana kawą zdecydowałam się na ciepłą brązową kolorystykę.

 Wyjęłam więc 2 odcienie brązów, czerń i biel oraz ochrę żółtą. Całość wylądowała na małym talerzyku który posłużył mi jako paleta. Kartkę pokryły delikatne nic nie znaczące linie. Z początku chciałam zrobić portret a powyższy zamek i góry dać w tle jednak po kilku machnięciach pędzlem zmieniłam koncepcję. Odwróciłam pracę do góry nogami i zaczęłam od początku.

Zaczęłam od zaznaczenia linii horyzontu i muru. Malowałam wyjątkowo lekka beż żadnego napięcia. Pędzel ślizgał się po kartce a ja odpłynęłam. Chciałam się skupić na murze oraz niebie w oddali. Koncepcja miała oddawać  ciepłą kolorystykę. Chciałam skupić się na pomarańczu i złocie. W końcu jednak postanowiłam, że jeśli dodam do całego rysunku błękitu i zieleni. Cała praca stanie się chłodniejsza. A o taki efekt mi chodziło. Chciałam ukazać jakim chłodnym i samotnym musiałaby się czuć osoba na murze.

Chciałam by niebo było lekkie ale jednocześnie wyraźne. Następnie przeszłam do gór zaznaczyłam je białą farbą która ostatecznie wyszła różowa co w sumie pasowało do całej kolorystyki. Kiedy było już je widać dałam im czas na wyschnięcie zajęłam się dodaniem owego granatu do do pracy. Postanowiłam że jeśli błękitu dodam również na niebie góry staną się większe i będą bardziej dominować na rysunku. Jak pomyślałam tak zrobiłam ostatecznie gubiąc całe złoto. Pozostał tylko beż.

W tym miejscu troszkę się zamyśliłam.

Zaczęłam rozrzucać domki pod górami. Zaznaczyłam je rozwodnioną ultramaryną która na podkładzie z brązu stała się szara. Dodałam później odrobiny brudnej zieleni by zaznaczyć smutek życia poza królestwem.

I tak powstała moja praca. Rzadko kiedy maluję. Ale jeśli staram się to robić z sercem. Także mam nadzieję że wam się spodoba.
 Złota myśl na dziś:

Nie ważne co robisz. Rób to z sercem.

Pozdrawiam

Agrin