,,Wiadomość dla mnie" , czyli włoska opowieść o miłości

Wiatr

cz. I

Wiadomość dla mnie

Miriam Dubini

Niebo niesie wiatr w którym ukryła się miłość.

Tak jednym zdaniem mogłabym opisać tą książkę. I jest to cały sens książki. Kolejna książka której staranne wykonanie  zachwyca. Twarda okładka jest w pięknym błękicie do tego miękkie puszyste niebo uosabiające niebo oraz główna bohaterka 13-letnia Greta. Warto zwrócić uwagę na pióra bo jest to motyw graficzny powielający się na kolejnych stronach.

Warto też odwrócić książkę bo i tył jest zdumiewający. Mamy rower który w całej powieści odgrywa sporą rolę. Ciągle pióra gnane wiatrem i pędzący rowerzysta na rzymskim moście.

Kolejny rower. wśród obłoków.

I rower na literkach. Strasznie podobają mi się pierwsze  litery rozdziałów. Są po prostu urocze.

Miriam Dubini stworzyła 3 książki której pierwsza część swego rodzaju wprowadzeniem. Główna bohaterka jest wychowywana w tak zwanej szarej strefie. Na mało bezpiecznym osiedlu i z jej temperamentem można wpakować się w problemy. Wychowuje się bez ojca z matką która jej nie rozumie i gdyby nie rowerowa pasja już dawno by zwariowała. Greta dosłownie ucieka od problemów. Coś się dzieje - wsiada na rower i jedzie. Ale teraz dorasta, wchodzi w okres buntu i zaczyna czuć coś czego nigdy nie czuła. Coś co sprawia że nie cały świat jest jej obojętny.

Na kochanym rowerze - Merlinie przemierza ciemne ulice Rzymu. Czymś co to rozświetli będzie warsztat rowerowy i rodzące się uczucie. W jej życiu pojawia się coś czego nigdy nie miała. Tajemniczy anioł - Anselmo i 2 przyjaciółki. Cała ta sytuacja wywraca jej świat do góry nogami czy ona znowu wsiądzie na rower i ucieknie? Co sprawi że dorośnie? Ze okaże bardziej wrażliwa?

Greta spróbuje ucieczki, ale to jest przeznaczenie i jej zdanie nie ma żadnego znaczenia. Świat zagubionych paczek jest tajemniczy, a tajemnica budzi ciekawość...

Lucie, Greta i Emma będą próbować zrozumieć to wszystko, wpakują się tam gdzie nie powinny prosto w czarne strefy Rzymu.

Miłość, tajemnica i dziennik który okaże się najważniejszy. Świat pomiędzy niebem a ziemią jest fascynujący, a kiedy jest się zakochanym okazuje się jeszcze lepszy.

Książka jest wciągająca, zakończenie może nie szokuje, nie ma też większych zwrotów akcji, ale czego można się spodziewać po książce tej grubości z takimi marginesami.

Jest to jednak wzruszająca opowieść o problemach młodych ludzi. Pierwsza miłość, trochę tajemniczy i młodzieńcze serca rowerowych pasjonatów.

Atutem jest różnorodność i głębia postaci. Błogiego, trochę filozoficznego Anselma, jego przyjaciela postrzelonego malarza Siagale'a, Emmy pewnej siebie bogatej podróżniczki, denerwującej i naiwnej Lucii, oraz zamkniętej w sobie Grety. 

Język jest prosty, ale tak jakby elegancki. Porównałabym go z wiatrem, prosty i codzienny ale niedoceniany i elegancki. Wciągający.

Kolejną zaletą są kartki z dziennika Anselma, pokazane mniej więcej co 2 rozdziały, które są dla mnie wyjątkowo motywujące.

Niektóre książki trzeba przeczytać drugi raz żeby je zrecenzować, bo w czasie ich czytanie traci się świadomość. Ta do nich należy.

Pozdrawiam

Agrin

Sepia

Cześć kochani!
Zauważyłam że kiedy robię taki szkic przed szkicem to gotowa praca i jej ostateczny efekt wychodzi lepiej niż poprzednie prace. Całość mam wtedy lepiej rozplanowaną i wychodzi bardziej po mojej myśli. Tak jak pisałam w poprzedniej notce kupiłam sobie sepię, pastele suche w 3 brązowych odcieniach -ciemno brązową, brązową i rudą sangwinę. Już wcześniej myślałam o jej zakupię, bo generalnie uwielbiam stare zdjęcia wykonane jeszcze w tej brązowej tonacji.

Pierwszy ogólny szkic na osobnej kartce

,,Oczyszczony" szkic.

Próbowałam uzyskać sepię kredkami.

Wiem teraz też że to jeszcze nie to. Sama nie wiem. Zaskoczyła mnie jakość, negatywnie. Możliwe że po prostu tak mi się trafiło. Próbowałam też utrafić największą miękkość co chyba też nie do końca mi wyszło. Myślałam że będę musiała bardzo uważać ze względu na sypkość suchej pasteli, a tu jednak odezwał się jakiś twardy gryfel. W domu grafit okazał się popękany, ale to nie wszystko, w czasie temperowania drewniana obudowa, osłonka pękła. Udało mi się jakoś pozbierać kawałki do kupy i pracę skończyłam.

Jeśli chodzi o użytkowanie, to jest to naprawdę fajne doświadczenie zamiast standardowych szarości mieć 3 odcienie brązów. Problem miałam z tym rudym którego nie mogłam jakoś umiejscowić. Tamte 2 fajnie do siebie współgrały, a ten rudy nijak nie pasował. Dekoncentrowało mnie to.
Wracając jeszcze na chwilę do twardości to w związku z tym nie można uzyskać takiej gładkości jak ołówkiem. Chociaż nie zależało mi na tym tak bardzo.

 

                                                   

                                                                                                Żeby powiększyć zdjęcia wystarczy kliknąć.

Jestem zadowolona z gotowej pracy. Całość wygląda spójnie.

Pozdrawiam

Agrin

Progetto Frutto

Projekt Owoc
Pomyślałam, że wszystkie moje prace to portrety, i są do siebie tak podobne, wszystkie to kobiety. I są po prostu nudne. Postanowiłam że przez następne 30 dni (jeszcze 28) codziennie będę rysować jakiś owoc. Na  razie są 2 sprzed wczoraj i wczoraj. Właściwie, nie mam tu dożo do pisania.

Limonki w wodzie. Myślę że wyszły znośnie. Podoba mi się ta woda mimo że nie wyszła jakoś realistycznie. Strasznie fajnie powychodziły te zielone refleksy oraz zieleń na przekrojonej limonce. Jestem też zadowolona z faktury chropowatej skórki limonki. Wyszła naprawdę ładnie.

Mam nadzieję, że widać chociaż, że jest to jabłko. Malowane farbami ,,na gęsto" czyli moje pierwsze zetknięcie z takim sposobem. Chyba powinnam trzymać się na razie farb wodnych, bo akryle i olejne to nie moja bajka. Mimo wszystko podobało mi się mazianie tymi farbami. Powstała fajna fakturka. Nie bardzo ją widać, ale dobrze czuć pod palcami. 

Wracam z plastyka i mojej pierwszej w życiu kawy, ale nie udało mi się jej sfotografować. Była fajnie gorzka ale mogłam jednak pomieszać ten słodki karmelowy syrop z dna. Kupiłam sobie sepię i mam pomysł już na nowy portret. Dzisiejszy owoc jeszcze nie narysowany ale chyba spróbuję w sepii.

Pierwsze ustka.

Na dzisiaj to tyle tak krótko.

Pozdrawiam.

Agrin

Le vacanze cominciano!

Ciau belle, belli!
Hmmm... Jestem. Żyję. Nie umarłam i nie zaginęłam. Znaczy po części zaginęłam i zniknęłam stąd oczywiście. Ile mnie tu nie było? Ponad miesiąc. Może powinnam się usprawiedliwić. No bo zrobiłam to chyba z jakiegoś powodu? Hmmm... Nie wiem jak. Mogłabym wymigać się szkołą ale wszyscy wiecie że gdybym chciała to znalazłabym czas by tu napisać. Mogłabym wymyśleć jakąś nie stworzoną historię albo skłamać. Ale po co?
No cóż. Jestem chaotyczna i nieuporządkowana. Nie będę temu zaprzeczać. Nie będę niczego obiecywać, po prostu się postaram.
Więc tak. Garść informacji.

Irene Adler

Więcej niż Kobieta

Katnis Everdeen
Strasznie nie podobna ale cóż
Majowy obrazek, dany przyjaciółce na urodziny

Nigdzie nie wyjeżdżam. No może nie licząc jakichś 2-3 tyg. u dziadków z szalonym kuzynostwem. Muszę przyznać że o dziwo bardzo się z tego cieszę. W końcu wiem jaki sens ma łapanie tych durnych chwil.
To po pierwsze. Po drugie. Chyba zmienię nazwę bloga i jego wygląd a jeśli sama sobie nie poradzę to poszukam jakiejś szabloniarni.
Po trzecie zakochałam się. Nie myślcie sobie jednak nie wiadomo co. Zakochałam się we Włoszech. W kraju, architekturze, sztuce, historii i muzyce. Przez ostatnie 2 tyg. poświęciłam intensywnej nauce j. włoskiego. Stąd tytuł. Pod warunkiem że dobrze go tłumaczę. Wakacje się zaczynają! Czeka mnie jeszcze dużo pracy, ale sobie poradzę. Zastanawiałam się też czy nie pisać takiego jakby bloga o moich potyczkach z językiem włoskim. Ale sama nie wiem. mogłaby to być taka dodatkowa motywacja. Ale jeszcze nie wiem. Może kogoś bym zainteresowała albo ktoś kto zna ten język by mnie poprawił? Co sądzicie?
Chciałam was jeszcze zaprosić w wolnej chwili na mojego starego bloga. klik. Jest tam trochę postów więc w zastojach mojej marnej systematyczności zapraszam.
Życzę udanych wakacji i mam nadzieję że będą twórcze.

Pozdrawiam ~

Saluto~

Agrin

Rzogrzewająca Maseczka

Ostatnio było coś dla duszy, więc dzisiaj dla odmiany coś dla ciała. Opiszę wam kosmetyk mianowicie maseczkę rozgrzewającą, której miałam ostatnio okazję używać. Przyznam że nie znam się na tym, nie wiem co powinnam osiągnąć taką maseczką jakiego efektu się spodziewać, bo w tym temacie jestem kompletnie zielona. Napiszę to wam tak jak umiem.

Firma i nazwa maseczki:  Montagne Jeunnese Maseczka Samorozgrzewająca z glinki czerwonej - Głębokie oczyszczenie porów

Opakowanie:
Jest kolorowe, żywe i można szczerze powiedzieć, że przyciąga uwagę. Otwieranie jej nie sprawiło mi dużej trudności po dokładnym obejrzeniu znalazłam jednak róg ze strzałką, pokazującą jak otworzyć saszetkę.

Konsystencja:
]Była delikatna, jeśli można tak powiedzieć. Nie jest gęsta, płynna ale z twarzy nie spływa. Ja co prawda byłam cała popaćkana ale możliwe że zależało to od mojego znikomego doświadczenia.

Zapach:
Z początku nic nie poczułam możliwe że to dlatego że byłam zbyt zafascynowana tym przyjemnym ciepełkiem. Jednak później poczułam delikatną orzeźwiającą nutę, trochę... malinową.

Działanie:

Zależy co przyjmiemy za swoje kryteria. Przyjemność i relaks zapewnione. Na palcach maseczka nie grzała dopiero bo nałożeniu na twarz się rozgrzewała. Było to przyjemne uczucie, takie miłe ciepełko. Nie wiedziałam czego się spodziewać, więc byłam mile zaskoczona. Było to tak przyjemne że nie chciało się jej nakładać dalej, dlatego może położyłam za cienką warstwę. Niestety ciepełko trwało tylko chwilę i twarz szybko się do tego przyzwyczaiła . Maseczką też nie można się długo nacieszyć bo pisze tylko 5 minut. Ja z braku zegarka pewnie to przekroczyłam. Ale no cóż.. Czy działa na wągry tak jak pisze na opakowaniu. Myślę że nie dużej drastycznej zmiany, krostki na moim noski tylko lekko zbladły. Maseczka nie wysycha cięgle jest kleista no może gęściejsza, Skóra jest wygładzona, miękka i elastyczna. Miło naciągnięta. Mam w zwyczaju oblizywać usta. Więc mogę wam powiedzieć że jest słodka.
Zostało mi sporo. Może nawet na jeszcze 2 razy. Nie nakładałam jej na szyję. Ale myślę że grubszą warstwą spokojnie na 2. Używamy jej raz na 2 tygodnie i przy regularnym stosowaniu mogłaby być skuteczna.
W internecie cena waha
się od 5-7 zł. Za opakowanie. Ja swoją kupiłam za 3,99 w drogerii Natura.

To by było na tyle. Wesołej majówki. 

I do napisania

Agrin

Moja Smutna historia

Od lat widziałam to było wysokie i piękne. Uwielbiałam patrzeć jak tańczyło. Wiatr rozwiewał moje włosy, a ja wiedziałam że to minie. Ale nie mijało. Ono tańczyło dalej. Nie miało imienia, bo po co skoro nikt go nie wołał. Nikt oprócz mnie. Ale kim jestem by nadawać komuś imię. Więc nie miało imienia, było ono, było to... był on. Wysokie na dziesięć metrów to ono i wąskie, piękne. Kiwało się wśród muzyki granej przez wiatr. Czasami słyszałam jak się śmieje, wiedziałam że to wiatr go gilgotał. Jego śmiech był cichy, niezauważalny i głęboki. Chciałam zatopić się w jego puszystym okryciu.
Najbardziej kochałam je zimą. Kiedy było nagie i takie szczupłe. Na jego cieniutkich rączkach zalegał śnieg. Ono spało. Było olbrzymie, ale wydawało się takie bezbronne.
Widziałam ludzi którzy niszczyli mu ręce. Wiązali jego braci i zabierali. Widziałam też ludzi którzy jak ja kochali. Stawali wtedy wokół, i ich nie wpuszczali, tych złych, wrednych ludzi. Nie... Mnie nie wolno tak mówić. Nie mogę ich oceniać bo niby kim jestem?
Kochałam go. Ale nie mogłam podejść. Nie mogłam. To było przykre, ale go widziałam. Tańczyłam razem z nim. . Kiedyś widziałam dziewczynkę, która do niego podeszła. Bałam się że znów będzie go bolało, że znów usłyszę niemy krzyk. Ale usłyszałam westchnienie ulgi. Moje westchnienie.Ona go przytuliła.
Za moimi plecami pojawiali się nowi. Byli młodzi i niedoświadczeni. Rosły jak żołnierze równiutko i szybko. A on został sam.
I w końcu przyszli. Związali go. I położyli. Obłamali ręce. I zabrali. Serce mi pękło. Umierałam z tęsknoty. Przestałam patrzeć i przestałam czuć. Nikt nie stanął w jego obronie. Gdzie byli wtedy ci dobrzy ludzie. Dlaczego. Pytałam się dlaczego.
Żyłam długo. Nie wiem jak długo. Ale pewnej nocy była okropna ulewa. Deszcz miło spływał po mojej skórze. Aż w końcu zobaczyłam błysk. Jasny błysk. Poczułam palenie z boku mojego ciała. A potem odpadła połowa mojego ciała. Zaczęłam się chybotać. Ale nie spadłam. Oparłam się o coś. I zobaczyłam jego brązowe oczy. On mnie trzymał. Potem rośliśmy razem trzymając się za ręce, ale znów przyszli ludzie.
Chcieli mnie zabrać, ale on mnie trzymał w swoich ramionach. Ludzie są jednak uparci. Zabrali nas oboje.
Moje ciało przeszył ból. Ból jeszcze gorszy niż ten tamtej nocy gdy opadłam. Jednocześnie widziałam jego. I jego ból ukryty w brązowych oczach. I zabrali nas. Położyli na ziemi i połamali ręce, a potem odarli z zielonych szat, jakie nosiliśmy.
To moja smutna historia.
Historia  drzewa wypisana na liściach.

Chciałabym was zostawić tylko z tym. Takie coś do przemyślenia. Co ja tu mam więcej napisać? 

Do napisania

Agrin

Info

Chciałam przeprosić za nieobecność. I prawdopodobnie jeszcze chociaż z tydzień mnie tu nie będzie. Miałam pomysł na notkę. Temat był miły i odprężający ale że te głupie ustrojstwo (komputer) znów się zacinało nastrój odpłynął a notka prysła. Potem trafiłam do szpitala, wypadek na w-f. No i mam oszczędzać nogę. Nie będę przynudzać. Skończyło się bez komplikacji. Jeszcze za tydzień. Tylko zdjęcie szwów. Ale noga pobolewa. A to wszystko tylko od jednego drutu. Do tego siniak na całe udo lewej nogi i opuchlizna i otarcie na prawej. Więc trochę leże. Nigdzie nie chodzę więc niby o czym mam pisać. Od tamtego pomysłu 21 marca, raz siedziałam na kompie a potem już nie było jak. Słodkie jak tylko się ogarnę to pokaże wam moje nowe rzeczy w których nie mam nawet gdzie chodzić. Zwłaszcza zielony płaszczyk. Znowu muszę trochę po nadrabiać więc brak czasu na takie sobie myślenie. A na razie was zostawiam i może w końcu zacznę coś robić na razie gapię się w ten ekran. Interesujące zajęcie prawda.
Kończę bo noga zaczyna boleć ciao.

Ciao

Agrin